برنامه‌ریزى روستائى

8324

برنامه‌ریزى به طورکلى نوعى تفکر دربارهٔ مسائل اجتماعى و اقتصادى است. برنامه‌ریزى روستائى برخلاف برنامه‌ریزى‌هاى ناحیه‌اى و شهرى در سال‌هاى اخیر مطرح گردیده، به‌ طورکلى برنامه‌ریزى روستائى به‌عنوان یک مکانیسم مناسب جهت تعدیل در جابه‌جائى جمعیت، ایجاد رفاه و ساکنین روستاها و جلوگیرى از انهدام منابع طبیعى اعم از تجدیدشونده و تجدیدنشدنى مطرح گردید.
به طورکلى در مورد برنامه‌ریزى روستائى مى‌توان چنین بیان نمود که برنامه‌ریزى روستائى مراحل تشخیص و تعیین عوامل پیچیدهٔ طبیعى و انسانى روستا است که آن عوامل بدر ایجاد و یا توسعهٔ عوامل دیگر در آن روستا مؤثر هستند. به‌وسیلهٔ برنامه‌ریزى روستائى مى‌توان تعیین و پیش‌بینى نمود که باید چه‌میزان تغییر در یک عامل طبیعى و یا انسانى در یک روستا به‌وجود آید تا یک اجتماع روستائى ضمن رسیدن به رفاه اجتماعى و اقتصادى بدون تخریب محیط طبیعى محیط آرام و مساعدى براى زندگى داشته باشد. مى‌توان چنین گفت که برنامه‌ریزى روستائى عبارت است از سلسله عملیاتى که در آن رسیدن به هرچه بیشتر رفاه ساکنان روستا و حفاظت از سیستم محیط طبیعى روستا تصریح شده است.

بنابراین، در برنامه‌ریزى‌‌هاى روستائى دو دیدگاه مشخص مورد عنایت است:

– رفاه ساکنان روستا
– حفظ محیط طبیعى روستا و جلوگیرى از تخریب و آلودگى‌هاى آن.
در برنامه‌ریزى روستائى به‌مسائل و مشکلات روستاها پرداخته‌شده و مسائلى از قبیل تولید و عرضهٔ محصولات کشاورزى و دسترسى روستاها به سرویس‌هاى اجتماعى (کلینیک، مسجد، مدرسه، حمام و مسکن) مورد بررسى قرار مى‌گیرند.
روستاها به‌نظر برخى از برنامه‌ریزان مکان‌هائى هستند که افراد روستائى شرایط خاص زندگى خود را با این امکانات طبیعى تطبیق داده‌اند.
یکى از اصول برنامه‌ریزى به‌کارگیرى منابع مى‌باشد و باتوجه به منابع محدود روستاها باید سعى شود که از این منابع محدود طورى استفاده شود که حداکثر بازده حاصل شود.
احتیاج به حداکثر استفاده از منابع محدود روستائی، خود یکى از دلایلى است که اهمیت مسئله برنامه‌ریزى را در اینگونه جوامع مشخص‌ ساخته و با به‌کار گرفتن آن مى‌توان لااقل در موارد زیر به دستاوردهائى نائل شد:
– دستیابى به حداکثر امکانات بالقوه و بالفعل در مناطق روستائی
– دستیابى به ابزار ارزشیابى عوامل به‌کار گرفته‌شده در مناطق روستائی
به‌عبارت دیگر بدین‌وسیله مى‌توان عوامل تشکیل‌دهندهٔ سیستم روستائى از نظر اقتصادى – اجتماعى و نحوهٔ شکل‌‌گیرى آنان را ارزیابى نمود و تغییرات لازم را در آنها به‌وجود آورد.
– عرضه‌کردن رهنمودهائى جهت دستگاه‌هاى اجرائى که در ارتباط با توسعهٔ مناطق روستائى مشغول هستند.
– ایجاد خط مشى نسبتاً ثابت با تعیین اهداف مشخص و جلوگیرى از رکورد و تغییرات ناگهانى توسعه روستاها در اثر تغییرات کادر اجرائی.
– ایجاد هماهنگى بین افراد روستائى و متصدیان برنامه‌هاى اجرائى توسعهٔ روستاها
– تعیین خطوط مختلف توسعهٔ روستائى با توجه به امکانات و تفاوت‌هاى اقتصادى – اجتماعى – فرهنگى و جغرافیائى مناطق گوناگون روستائی.

 

منبع:

http://www.aftabir.com/government/iran/geography/geopolitical/human_city

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *