ویژگی هاى سیماى شهرهاى اسلامى

a (1)

به تبعیت از تغییراتى که در روند شهرسازى شهرهاى ایران پس از اسلام صورت گرفت، سیماى شهرهاى این دوره نیز علاوه بر حفظ بعضى از خصوصیات گذشته ویژگیهاى جدید را پذیرفته و شکل هاى تازه پدید آوردند. سیماى هر شهر علاوه بر این که در هر زمانى و در فرآیند از رشد و توسعه خود شکل ویژه‏ اى به خود مى‏ گیرد به دو بخش سیماى بیرونى و سیماى درونى قابل تقسیم است:
در شناخت‏ سیماى بیرونى شهرهاى اسلامى مى توان به نشانه ‏هایى اشاره کرد که علاوه بر کاربردهاى شهرنشینى، هدایت‏ کننده مسافران به طرف مقصدهاى آنان بوده ‏اند. مناره‏ ها در شهرهاى اسلامى به‏ خوبى چنین کارکردى داشته‏ اند. در شناخت‏ سیماى درونى شهرهاى اسلامى در درجه اول مى‏ توان سردر مساجد، خانه‏ ها، آب‏ انبارها و بازارها را مشاهده کرد. کاشیکاری ها، قوس هاى تزیینى و هنرنمایى‏ هایى که در ساختن گنبد مساجد و یا ساختمان هاى خصوصى و عمومى به کار مى‏ رفته، ویژگی هاى زیبایى ‏شناسانه سیماى شهرها را به نمایش مى‏ گذاردند: «نشانه‏ هاى مهمى که در سیماى داخلى شهرهاى اسلامى به آنها اشاره شد نقش راهیابى را به خوبى در شهرها ایفا مى ‏کرده‏اند. به عنوان مثال مناره‏ ها راهنماى عابرینى بوده ‏اند که به طرف مساجد و یا فضاهاى اطراف آنها و یا مراکز محلات و شهر حرکت مى‏ کرده ‏اند.»

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *